Dus niemand ziet die mooie bloem daar verschrikkelijk mooi bloeien. Die bloem weet van niks, of niets, natuurlijk. Is zich niet eens bewust van zichzelf.
Verder kijken dan zijn neus lang is, kan hij niet. Bloemen zijn over het algemeen vrouwelijk, maar deze is mannelijk. Echter ook een mannelijke bloem heeft geen neus.
Niemand ziet die bloem. Niemand, ook die bloem niet, ervaart die bloem dus.
Dan op een goede (?) dag komt er bij toeval (?) een verdwaalde reiziger in die vallei, en ziet die mooie bloem. "Wat een ontzettend mooie bloem is dit", zegt de reiziger hardop tegen zichzelf. Het duurt even, maar dan beseft de bloem dat hij die mooie bloem is. Hij is dus een bloem en nog een mooie ook, begrijpt ie ineens. Hij is zich dus nu bewust van zichzelf.
En van de reiziger, die feitelijk van Niets Iets heeft gemaakt! Knap hoor!

Als ik dit zo nalees kom ik tot de conclusie dat Iets Niets is, totdat het gezien of ervaren wordt, door anderen. Dan wordt Niets Iets.
Dus kennelijk heeft Niets anderen nodig om Iets te worden of te zijn.
Als dus iemand dit stukje leest, staat hier Iets, anders Niets!? Ja toch!?
Dus als iemand dit leest, vast bedankt. Want dan heb ik het niet voor niks geschreven, al staat hier natuurlijk in de werkelijkheid helemaal Niets!