Ik deed toch niets verkeerd?
Ik wist niet beter!
Maar het oordeel was keihard..
Het oordeel haatte mij
Want ik had gekwetst
Het oordeel haalde mij onderuit want het oordeel vond dat hij daar recht op had..
Ik huilde en ik crepeerde...
Want waarom?
Ik wist toch niet beter?
Waarom was het oordeel zo meedogenloos tegen mij?
Ik heb toch nooit iemand bewust gekwetst?
Toen besefte ik dat ik het oordeel met mij mee droeg..
Heel dichtbij..
Ik oordeelde niet over junkies... Ik oordeelde ook niet over minder bedeelden... Of over "slechterikken".
Maar ik oordeelde meedogenloos over degenen die mij pijn deden..
Toen ik dat besefte...
Nam ik afscheid van het oordeel...
Ik liet het oordeel los
Tot mijn grote verbazing..
Liet het oordeel mij ook los en ik was vrij! Zo vrij als een vogeltje en zo gelukkig als een mens maar kan zijn...
Nu ik niet meer oordeel..
Leef ik weer!
Zonder mezelf ooit nog te hoeven wegcijferen..
Waarom? Ik oordeel namelijk ook niet meer over mezelf
Ik hou van mezelf met al mijn fouten en kwaliteiten.. Zoals ik hou van een klein kind dat met vallen en opstaan groot wordt.....
En als ik toch een keer een fout maak of iemand onbewust kwets...
Dan zeg ik: Sonia ik vergeef je want je wist niet beter!

Een vriend van mij zei ooit de transformerende woorden: When I say respect, I mean respect beyond comprehension. It's easy to respect someone or something that you understand, but it's much more challenging to respect something that is out of your safe haven.

 

copyright 2010 Sonia Pereira bron