Brief van annoniem

Lieve Caronne,

De donkere dagen komen er weer aan en nu al zie ik weer op tegen de feestdagen. Vroeger waren wij een hecht gezin en hadden veel tradities. Kerst was een samen zijn van het gezin en de familie, oma die mooie verhaaltjes voorlas, de voorpret met het versieren van de kerstboom, het leek in mijn herinnering wel een Disney Reklame. De magie van kerst, de warmte, het samen zijn. Moeder en oma die in de keuken de lekkerste maaltijden klaar maakten, het mooie servies wat alleen met kerst gebruikt werd op tafel, de kerstboom....

En nu, oma is er niet meer, mama is er niet meer, de familie ligt uit elkaar en ik

voel me alsof ik me in 10en moet delen en voel ik me bij voorbaat al schuldig hoe en met wie ik de kerst wil doorbrengen.

In mijn hart zie ik het liefst iedereen bij elkaar, in de realiteit gaat dat niet lukken.

Steeds meer denk ik met een (gelukkige) traan terug naar vroeger, de herinneringen zijn nog scherp, ik voel de warmte, de gezelligheid, ik ruik de geur van winter, de kerstboom. Nu als die decembermaand weer in zicht komt komen de verdrietige tranen weer. Ik kan geen tuincentrum in gaan of de tranen komen. Ik kan geen kerstliedje horen of de tranen komen. Als ik een mooie kerstster zie, een kerstkaart, bij alles herinner ik me vroeger. Ik zou zelfs weten welk kadootje ik voor iedereen zou willen kopen.

Wat zou ik graag willen dat alles weer kon worden zoals het was. Wat mis ik vroeger.... Heb jij advies hoe ik hier mee om kan gaan?

Liefs,

Anoniempje

Lief Anoniempje

Jouw brief ademt een en al nostalgie en heimwee.

Heimwee naar een tijd die geweest is. Voorbij, over en uit. Een tijd die niet meer terugkomt en waaraan we ook niets meer kunnen veranderen. Ook al zouden we het nog zo graag willen. Accepteren dat het is zoals het is. Dan zal je er geen moeite meer mee hebben om er mee om te gaan.

Wat doet jou zo verlangen naar die tijd?

Is het de sfeer die je als kind het gevoel gaf dat je er helemaal door ingepakt werd? Die als een veilige omarming voelde? De liefde die zo duidelijk aanwezig was, de warmte?

Een tijd waarin het leven voor jou een stuk eenvoudiger was misschien?

Kerstmis roept heel veel herinneringen op bij heel veel mensen. Fijne, maar ook nare herinneringen. Herinneringen, die veel emoties kunnen oproepen. Emoties die vastgehouden werden en worden en die juist met Kerst getriggerd worden. Door de sfeer, de muziek, de films en andere beelden op tv. Beelden van een gezellig en vredig samen zijn.

En die emoties spelen jou nu parten. Herinneringen verdwijnen niet, maar de emoties kunnen we loslaten. Dan is de lading er vanaf en zal de herinnering op den duur niet meer pijnlijk zijn.

Het beeld van thuis wat we meenemen als we opgroeien bepaalt veelal de invulling die wij zelf aan Kerstmis willen geven. Jij hebt het beeld van jouw moeder en oma voor ogen. De sfeer die zij destijds neerzetten. Die door de aanwezigheid van alle gezinsleden en andere familie verder werd ingekleurd.

Jij hebt van jouw oma en jouw moeder een groot geschenk gekregen. Sfeer maken, zodat iedere aanwezige zich warm en vredig voelt.

Dat, lief Anoniempje, hebben zij aan jou doorgegeven. Wat doe jij er mee?

Ik heb het gevoel dat de vrede in jou zelf een beetje zoek is. De familie ligt uit elkaar en je hebt het gevoel dat je je in tienen moet delen om het iedereen naar de zin te maken.

Waarom zou je dat doen? Zo geef je jezelf weg.

Als iemand boos wordt omdat je wel naar de één maar niet bij hem komt, dan kan je je afvragen waarom ze je hebben uitgenodigd.

Ik bedoel: als ze willen dat jij fijne Kerstdagen doorbrengt, gewoon omdat ze van je houden, dan zullen ze begrijpen dat je niet overal naar toe kunt en keuzes hebt te maken. Ze zullen het jammer vinden omdat ze jou zullen missen, maar het is geen probleem.

Begrijpen ze dat niet, dan kan je je afvragen of ze zich misschien gedwarsboomd voelen in hun plan om als goede geest op te treden. Omdat ze vinden dat ze je móeten uitnodigen. Dan kan je je afvragen of het wel om jou te doen is.

Blijf je niet vastklampen aan wat ooit was, want dat komt niet meer en je merkt dat het je alleen maar in een neerwaartse spiraal brengt.

Ga in plaats daarvan je eigen sfeerrijke Kerst creëren.

Je hebt het voorbeeld van vroeger. Misschien kan je daar iets van gebruiken?

Nodig mensen uit die jij graag wilt zien met de Kerst, waar jij een fijn contact mee hebt. Dat hoeft helemaal geen familie te zijn.

Misschien ken je mensen die alleen zijn, zonder familie..... Misschien wil je maar 1 of 2 personen uitnodigen.

Ik heb geen idee hoe jouw situatie is of hoe oud je bent, maar ga je eigen kerstviering neerzetten. Op jouw manier, met de mensen die jij wilt.

Ga je eigen invulling geven. En als de voorbereiding teveel mocht zijn  laat dan iedereen een gerecht bereiden.

En als iemand niet kan, dan is dat jammer, maar het zij zo. En is iemand boos, omdat hij of zij niet uitgenodigd is: dan zij het ook zo. Volgend jaar weer een kans.

Ga het hele huis in kerststemming brengen. Maak leuke uitnodigingen, koop leuke (kleine)  cadeautjes als verrassend voorgerecht. En laat je niet in tranen brengen als je kerstliedjes hoort in een winkel, maar denk in plaats daarvan aan je eigen feest en verheug je!

Kerstmis is het feest van de Vrede. Vrede in onszelf en in ons huis.

Díe vrede mogen doorgeven, anderen mee aanraken. Dat is de boodschap van Kerstmis.

Lief Anoniempje, ik hoop dat je hier iets mee kunt.

Ik wens je hele mooie, warme, vredige en vreugdevolle Kerstdagen toe.

Warme groet,  Caronne