Blog : Hereniging

Zomaar ineens is ze daar.
Loopt even naast me, rent dan vooruit om zich een eindje verderop weer om te draaien. Ze heft haar handjes en kijkt me aan alsof ze zeggen wil:

'doe het maar, het is goed... het mag..'
Dan komt ze weer naar mij toe huppelen - haar ogen strak in de mijne, warm en twinkelend.

Met één been op de stoeprand en het andere in de goot, loopt ze honkebonkend met me mee. Ze stampt in een plas en scheert even later -met haar armpjes wijd gespreid- als een zeemeeuw om me heen, om uiteindelijk vlak voor me tot stilstand te komen.

Ze slaat haar armpjes om mij heen, kijkt mij vragend aan en knikt bemoedigend.
Dan -aarzelend- omhels ik haar. En terwijl we elkaar aankijken voel ik haar liefde, haar wijsheid, blijheid en speelsheid in mij overvloeien...tot ze helemaal met mij versmolten is.

Zij is mij en ik ben haar.

Tranen wellen op in mijn ogen om de grootsheid van het moment.

Want dit is het kind in mij dat er eindelijk mag zijn...

© Caronne
160111